27.10.11

Club sandwich (Ρεζίλι - Part B)

Το Club
Για διάφορους λόγους δεν μου άρεσει να πηγαίνω σε club και δισκοθήκες. Είναι μετρημένες οι φορές που πήγα σε τέτοια μέρη, αφού τα αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι.  Γύρω στο 2000, πείσθηκα από την παρέα μου και πήγαμε στο Junction - Αποθήκες στην περιοχή Μουτταγιάκας.
Η παρέα αποτελείτο από τις δυο ξαδέλφες μου, δυο φίλες τους,  ένα κοινό μας φίλο και φυσικά εμένα. Εδώ να πω ότι μεταβήκαμε στην περιοχή που βρισκόταν το club  με δυο αυτοκίνητα. 

Μπήκαμε στο Club και παραγγείλαμε τα ποτά μας. Τα κορίτσια και ο φίλος μου κουνιόντουσαν ρυθμικά με τη μουσική  ενώ εγώ προσπαθούσα να συντονίσω πόδια και χέρια. Κάποια στιγμή  πήγα για κατούρημα αλλά έκανα λάθος και μπήκα στα αποχωρητήρια γυναικών. Πρόλαβα και είδα κάποιες που στολίζονταν, αλλά μετά το άγριο βλέμμα που μου έριξαν, κατάλαβα ότι είχα μπει σε λάθος χώρο. Με μια γρήγορη μεταβολή, έσπευσα προς τα αποχωρητήρια των ανδρών.

Μετά ξαναπήγα πίσω στην παρέα μου. Με την πάροδο του χρόνου το κέφι φούντωσε,  κάποια από τα κορίτσια ανέβηκαν στο μπαρ και το ποτό έρεε άφθονο. Ασυνήθιστος γαρ, κάπου είχα βαρεθεί. Έτσι είπα στη ξαδέλφη μου Σ. που χόρευε στο μπαρ ότι θα πήγαινα να καθήσω σε ένα καναπέ. Βρήκα ένα άδειο καναπέ στην άκρη του club και κάθισα. Σιγά, σιγά βολεύτηκα στον καναπέ και αποκοιμήθηκα..... 

Ξύπνησα γύρω στις 4:30 το πρωϊ όταν άναψαν τα κανονικά φώτα του club και ο κόσμος ήδη έφευγε από το χώρο. Σαστισμένος, κοιτούσα δεξιά-αριστερά για να βρω την παρέα μου, αλλά δεν έβλεπα κανέναν. Έτρεξα προς το μπαρ, πήγα προς την πίστα, κοίταξα παντού.....άφαντοι όλοι. Τότε σκέφτηκα ότι έφυγαν όλοι με το αυτοκίνητο της φίλης μας. Χωρίς έγνοια και με ήσυχη τη συνείδηση μου μπήκα στο αυτοκίνητο μου για την επιστροφή στο χωριό. 

Φτάνοντας στο χωριό, συναντήθηκα με τη φίλη που οδηγούσε το άλλο αυτοκίνητο. Τότε αντιληφθήκαμε ότι έλειπαν δυο άτομα. Η ξαδέλφη Σ. και ο φίλος μας ο Ph. Τη συγκεκριμένη στιγμή δεν ξέραμε τι να κάνουμε και καθήσαμε στη βεράντα του σπιτιού μου. Μετά από πάροδο 15 λεπτών βλέπουμε από μακριά να καταφθάνει ένα ταξί και από μέσα να βγαίνει η Σ. και ο Ph. Όλοι τότε γελάσαμε με το αστείο της υπόθεσης. 

Η πλάκα ήταν που η θεία μου (μητέρα των ξαδέλφων μου) άκουσε το ταξί και βγήκε στο δρόμο. Ρώτησε αν έγινε κάτι, αφού είδε και το ταξί,  αλλά με ένα στόμα τις είπαμε ότι βλέπει οπτασίες και  τη βγάλαμε τρελλή.
Εκ των υστέρων έμαθα ότι η  Σ. και ο Ph. είχαν μεθύσει τόσο πολύ που δεν έβρισκαν ούτε εμάς, αλλά ούτε και τα αυτοκίνητα μας. 

BONUS
και το Σάντουϊτς....

Για οικογενειακούς λόγους, το 2001 βρίσκομαι στην Αθήνα, και συγκεκριμένα στο Κολωνάκι. Κάποια στιγμή πείνασα και πήγα στο Everest για να παραγγείλω σάντουϊτς. Μπήκα μέσα στο κατάστημα και παραγγέλνω ότι θέλω ένα βραστό σάντουϊτς. Τον καλαμαρά τον πήρανε τα γέλια και μου λέει.... "Φίλε, βραστά έχουμε φασόλια. Βραστό  σάντουϊτς δεν έχουμε, αλλά ζεστό". Τότε κατάλαβα το λεκτικό λάθος μου και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί......

22.10.11

Δυο ποτά.... (Ρεζίλι - Part A)

Αναλύοντας το ποστ της Αχάπαρης ανακάλυψα ότι ανήκω στο δυναμικό των blogger κλπ κλπ (όπως λέμε caretta caretta). Παίρνω το θάρρος και ξεκινώ....


Λοιπόν, υπάρχει εξήγηση γιατί αποφεύγω το ποτό.

Πριν (κάποια;) χρόνια ήμουν με άδεια από το στρατό και αποφάσισα να βγω έξω μαζί με τον αδελφό μου  Π. και ένα εξάδελφο μου τον Χ.. Για κάποιο λόγο, πριν ξεκινήσουμε, τσακώθηκα με τον πατέρα μου με αποτέλεσμα να το φέρω βαρέως στη διαδρομή και κάπου ήθελα να μεθύσω.  Εδώ να σημειώσω ότι η έξοδος μας ήταν στο γνωστό Kingston Town, το μπαράκι του Σώση, στη Λεμεσό. 

Μπήκαμε μέσα και παραγγείλαμε τα ποτά μας. Ο αδελφός μου ήξερε το μπάρμαν και  παράγγειλε δυναμίτη για μένα (ενισχυμένο όπως μου αποκάλυψε στο μέλλον). Στο 2ο ποτό κάπου άρχισα να τα χάνω, αφού είχα στο χέρι  τα δυο πλαστικά "μαρκούτζια ανάμειξης του ποτού" και κρατώντας τα ψηλά φώναζα συνεχώς δύο ποτά. Φυσικά όποτε περνούσε η γκαρσόνα κοντά στο τραπέζι, της φώναζα γκαρσόνα αγάπη μου.  Οι άλλοι εν τω μεταξύ από το θέαμα  να πεθαίνουν στα γέλια. Δυστυχώς η νύχτα δεν τελειωσε εδώ.....

Φύγαμε από το Kingston Town και επειδή είχα καψουρευτεί  μια φίλη της ξαδέλφης μου ζήτησα απ' τα δυο ρεμάλια να με πάρουν μες τα μαύρα μεσάνυχτα για να χτυπήσω την πόρτα του διαμερίσματος της.  Τζίφος η απόπειρα. Τρεις φορές με σύρανε στην πόρτα της, και τις τρεις υποχώρησα ατάκτως.

Τελικά αποφασίσαμε να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού......για την Ιθάκη.  

Κάποια στιγμή ενώ βρισκόμασταν στον αυτοκινητόδρομο, κοντά στον κυκλικό κόμβο Γερμασόγειας είχα κατουρηθεί. Ζήτησα από τον ξάδελφο Χ. να σταματήσει το αυτοκίνητο για να κατεβώ. Κατέβηκα στην άκρη του αυτοκινητόδρομου  με κάλυψη και απόκρυψη κοντά σε ένα θάμνο. Ξεκίνησα το θεάρεστο έργο μου, αλλά επειδή η άκρη που στεκόμουν ήταν στο  πρανές του δρόμου, κάποια στιγμή γλίστρησα και βρέθηκα  μέσα στο θάμνο. 

Ο ξάδελφος βλέποντας τη φάση, απ' το πολύ γέλιο κρατούσε την κοιλιά του και μας δήλωσε ότι δεν μπορούσε να οδηγήσει. Εγώ πάλι ήμουν μεθυσμένος. Μετά από περίσκεψη αφήσαμε τον τότε ανήλικο αδελφό μου (16 ετών) να οδηγήσει το αυτοκίνητο του ξάδελφου. Η περιπέτεια τέλειωσε  με την άφιξη στο σπίτι.

Πέρασαν τόσα  χρόνια και ακόμα γελάμε.... 


15.10.11

7 things..




Μετά το σχολιασμό στο αντίστοιχο ποστ της UrbanTulip είπα να συμμετάσχω κι εγώ στο παιχνίδι.

1. Την πρωτοχρονιά του 2008, πρόλαβα να πω στους δικούς μου το καλή χρονιά και 15 λεπτά μετά, κατάφερα να αναποδογυρίσω το αυτοκίνητο μου λίγο πριν την έξοδο Πύργου-Παρεκκλησιάς με προορισμό τη Λευκωσία. Το αυτοκίνητο πήγε για λίγα μέτρα με την καμπίνα, αλλά εγώ  δεν καταλάβαινα Χριστό, αφού συνέχιζα να πατώ τα φρένα (στόπερ στα κυπριακά).

2. Μετά το γυμνάσιο πήγα στην Τεχνική Σχολή. Από το άγχος μου, που δεν θα είχα τους φίλους μου, περνούσα το πρωί από τις τουαλέττες και έκανα εμετό.

3. Τέλειωσα το Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (Α.Τ.Ι) αλλά δεν έμαθα πιλόττα. Ο νους μου ήταν πάνω στο ποδοσφαιράκι.

4. Εν μπορώ να φάω πούλλες με τίποτε.... εδοκίμασα τες τζαι με λεμόνι αλλά πάλε μπλιαχ ήταν.

5.  Εκατάφερα, πριν 10 χρόνια,  τζαι εψιλομέθυσα με ένα μπουκάλι μπύρα.  Το θέαμα ήταν απίθανο αφού έμοιαζα με  συντριβάνι...... Άμμα έσhεις την κατάλληλη διάθεση μεθάς τζαι με την μυρωθκιά του ποτού.

6. Δεν χορεύω (εκτός αν είμαι στα ποτά μου). Γενικά δεν  έχω το  ρυθμό μέσα μου και μοιάζω όπως την ξεκούρδιστη κιθάρα.

7. Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι το Φωτιά μου,  του Μιλτιάδη Πασχαλίδη. Αφιερωμένο εξαιρετικά....